خیانت

ره می‌سپاریم میان حفره ها

حفره ی تولد

     حفره ی رشد

         حفره ی بلوغ

               حفره ی لذت

                   حفره ی درد

نمی توان به پیش رفت جز با فرو رفتن درون حفره‌ها 

                  و ما همواره به شوق رسیدن فرو می رویم!

می‌رویم تا حفره ای بی خروج در میان یکی از این حفره ها، شکارمان کند.

    حفره ی ناگهانِ مرگ.

زمانیکه زنان این شهر مِهرشان را به حراج گذاشتند،

                        مردی در اتاقک روسپیخانه‌ها جا خوش کرد،

                            دلها زندانی کینه شد و

                                خانه‌های اجدادی مملو از فا.ح.شه.های بکر.

                                   پدرها بسترها را به امید مشتری! به دوش کشیدند و

                                     مردها رجاله‌هایی بصورت شدند.

                     تا جدایی بیش از عشق ردیفِ شعر شاعران شود.

نمی‌آید!

     سحر را می‌گویم،

                  با اولین مشتری! ، رفت و برنگشت.

و باد ،

       حدیث و آرزوهایش را یکباره برد.

شعرها بی‌واژه مانده،

         اینجا سالهاست که حافظ آلزایمر گرفته!

شبِ قرار نیامدی،

            تا آرزویِ طفل فردا را به دلم بگذاری.

....

شب آمد

           و من

                   از او باردار شدم.

.....

فرزندِ شب که به دنیا بیاید،

                      خلقتِ من ناقص می‌شود و

                                        شبِ فارغ، باز همخوابه‌ای می‌یابد،

        کاش همخوابه بعدی‌ش تو نباشی.

دختر دیروز ، روشنفکرم خواند

    زن امروز، اُمُل

          پیرزن فردا، اسطوره شاید!!

محکومم می کنید که بیتهایم باکره نیستند و شعرهایم ف.اح.شه‌اند،

لطفا ساکت،

      بوی کریهِ شهوتِ ناتمامتان،

                     از زهدانِ تاریک دخترک احساسم،

                                                           هنوز هم شنیدنی‌ست.

به کودکم زبان محبت نخواهم آموخت.

نمی خواهم با زبانی منسوخ در میان انسانهای مدرن تنها بماند،

            نمی‌خواهم بغض کند و زار بزند،

                   نمی‌خواهم ساعتها به دور دست خیره شود و پلک نزند.

می‌خواهم شاد باشد،

                    زندگی کند،

                        دوست بدارد!

                         دوست داشته شود!

تنها که می‌شوم

           خاطره ها امانم را می بُرند

تنها که می‌شوم

          یادها گلویم را می‌فشارند

تنها که می‌شوم

           بغض می‌کنم و زار می‌زنم و نزار گم میشوم.

 ..............

تنها که بشوی

      خاطره ات می‌شوم

بغض که کنی

       یادم گلویت را می‌فشارد.

................

 آنگاه تو خواهی مُرد،چون من.

      شاید،

            من و تو، ما شویم در بی‌گاهی لامکان!!

به اشکهای مادر شک کرده ام،

                                 اثر ندارند.

به دعاهای پدر شک کرده ام،

                              گره‌ای باز نمی‌کنند.

به قوانین خدا مشکوکم،

                   زمین مشمول حکومتش نیست.

اینجا، خدایکان حاکمند،

        اینجا، اشکها دیدنی نیست،

                   دعاها شنیدنی نیست،

                                 خدایکان کور و کرند،

                                     اینجا باید جنجال بپا کنی تا دیده و شنیده شوی.

اینجا، زمین است

      ساکنانش، بی‌سرزمین

                  خدایکانش، ناخدا.

گرگها هجوم آورده اند،

                   حکم کرده اند!،

                             دریده شوم...

به جلو می‌نگرم،

                راهی نیست.

پشتِ سر،

           پناهی نیست.

در کنار،

        یاری نیست.

با توام!،

    آن بالا،

        خدایی هست؟!